Saturday 05 August 2017

Het laatste kunstje van de showman

Usain Bolt loopt in Londen zijn laatste wedstrijden. Hij tilde sprinten naar een onmogelijk geacht niveau. Naar het schijnt zonder doping. Wat is zijn erfenis?

Nog een week, dan is Usain Bolt geen atleet meer. Dan dragen de winnaars op de 100 en 200 meter andere namen. Dan ontbreekt de showman. Dan is het gedaan met de feestelijke omlijsting van de sprintnummers. Dan wordt het, waar ook ter wereld, stil op de atletiekbaan.

Bolt stopt dus. Althans, dat heeft de Jamaicaan aangekondigd. Deze zaterdagavond om 22.45 uur loopt hij op de WK in Londen individueel zijn laatste 100 meter – voor de 200 meter heeft hij feestelijk bedankt. Zijn toegift volgt exact een week later op de 4x100 meter estafette. Dan, op zaterdagavond 12 augustus, eindigt de unieke loopbaan van een uniek sprinter.

Waarom stopt Bolt eigenlijk? Sportief lijkt daar geen reden toe. Bolt is pas dertig jaar en wint nog steeds zijn wedstrijden. Het argument van de sprinter stopt bij de verklaring, dat hij zijn olympische trilogie van drie keer goud op drie opeenvolgende Spelen heeft voltooid en dat hij nu The Greatest is. Missie voltooid dus.

De onderliggende reden, wordt gefluisterd, is dat Bolt niet langer de huidige Bolt wil zijn. Dat hij de effecten van zijn status als superster meer dan beu is. Hij houdt niet van alle verplichtingen als celebrity – dagenlange fotoshoots en soortgelijke marketingverplichtingen kunnen hem gestolen worden.

Maar er is nog een reden, al heeft Bolt die nooit bevestigd: zijn afgenomen snelheid. Met de jaren is hij aantoonbaar langzamer geworden. Het kost Bolt zichtbaar meer moeite wedstrijden te winnen. Hij wil de sportieve aftakeling schijnbaar voor zijn. De Jamaicaan heeft sinds hij op de Olympische Spelen van Londen in 2012 goud won in 9,63 seconden slechts twee keer onder de 9,80 gelopen. In Rio de Janeiro werd Bolt olympisch kampioen in 9,81. Dit jaar heeft Bolt zelfs niet sneller gelopen dan 9,95 seconden.

Prettig neveneffect van Bolts afscheid is dat hij niet langer intensief hoeft te trainen. Hoewel de sprinter zijn vele titels altijd uitgebreid toeschreef aan zijn toewijding – ‘I’ve worked hard for it’ – is van Bolt bekend dat hij allerminst een trainingsbeest is. Natuurlijk, de sprinter deed wat gedaan moest worden, en anders werd hij daartoe door zijn coach Glen Mills wel gedwongen, maar intrinsiek teert Bolt op zijn uitzonderlijke klasse.

De erfenis die Bolt achterlaat lijkt voorlopig niet te overtreffen. Wie zal op de Olympische Spelen nog drie keer op rij drie gouden sprintmedailles winnen? Wie zal de wereldrecords op de 100 meter (9,58) en 200 meter (19,19) ooit verbeteren? Wie kan nog eens drie keer wereldkampioen op de 100 meter worden? Wie wint vier wereldtitels op rij op de 200 meter? En wie maakt dan ook nog deel uit van een estafetteploeg (4x100 meter) die vier keer op rij wereldkampioen wordt? Met toevoeging van de vele continentale titels een fenomenale erelijst. Wie o wie kan daar aan tippen? In het huidige tijdsgewricht lijkt niemand daartoe in staat.